Καιρό σας το προετοίμαζα. Μια απαίσια γρίππη βοήθησε -επιτέλους- να το τελειώσωΛατρεύω τη θάλασσα και με κάθε ευκαιρία πάω να τη συναντήσω. Η θέα της με γαληνεύει, οι ήχοι της με νανουρίζουν. Η μυρουδιά της μου ξυπνάει γιατρευτικές μνήμες, η αλμύρα της διεγείρει τη γλώσσα μου και η αίσθηση του θαλασσινού νερού κάνει να νιώθω πανάλαφρο το κορμί μου.
Εφέτος ήταν η σειρά της Μήλου. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο ηφαιστειογενές νησί, με εξαιρετικά πλούσιο σε διάφορα ορυκτά υπέδαφος, το οποίο μέχρι πρόσφατα ήταν πρακτικά η μόνη πλουτοπαραγωγική του πηγή. Σ΄αυτή την ποικιλία των πετρωμάτων οφείλει το μεγάλο πλούτο χρωμάτων στις ακτές της και την ομορφιά τους. Το νησί έχει σχήμα πέταλου. Ολόκληρο το δυτικό «ημιπέταλο» είναι ορεινό, δύσβατο και πρακτικά ακατοίκητο. Στα νοτιοανατολικά υπάρχουν μερικές προσβάσιμες παραλίες. Η μεγάλη προσφορά σε καταλύματα βρίσκεται στον Αδάμαντα, όπου και το λιμάνι, αλλά όχι πάνω στη θάλασσα, όπως διακαώς επιθυμούσα εγώ. Η μόνη περίπτωση να βρω δωμάτια στη θάλασσα –μου είπαν- ήταν στα Πολλώνια, στο ακρωτήριο Πελεκούδα, αλλά το μέρος το πιάνει πολύ ο αέρας.

