Wednesday, February 18, 2009

Μεξικάνικη πινελιά σε πνεύμα σουβλακόπιττας με γύρω γύρω όλοι

Ενας εύκολος τρόπος να μαζευτούν φίλοι ένα μεσημέρι Κυριακής χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερα δύσκολα, περίπλοκα, πολύωρα και κουραστικά μαγειρέματα, είναι το μεξικάνικο "junk food" σε σπιτική εκδοχή.
Μην γελιόμαστε, η κουζίνα του Μεξικό δεν είναι μόνο νάτσος, τορτίγιας με γέμιση και μπουρίτος. Αυτά είναι ένα μικρό μέρος της, το οποίο όμως μπορεί να αποτελέσει ένα εντυπωσιακό θεματικό πυρήνα για το τραπέζι μας, να δημιουργήσει ένα συμμετοχικό κλίμα και να βοηθήσει να περάσουμε όλοι καλά, μαζί και ο μάγειρας ή η μαγείρισσα που συνήθως όταν φτάνουν οι πρώτοι καλεσμένοι είναι πτώματα από την κούραση!
Ετοιμάζουμε τις γεμίσεις από την προηγούμενη μέρα και έτσι ανήμερα έχουμε μέχρι το μεσημέρι χρόνο για να φτιάξουμε μόνο τη σαλάτα, το γκουακαμόλε, να στρώσουμε το τραπέζι και να περιποιηθούμε τον εαυτό μας!
Οι καλεσμένοι σερβίρονται μόνοι τους, μπορεί να γίνει και ένας ελαφρύς πανικός κατά τη διάρκεια του φαγητού επειδή όλοι θέλουν να βάλουν τα πάντα παντού, οπότε επικρατεί ένα συνεχές βουητό, ένα πήγαινε-έλα σκευών σερβιρίσματος και ... γιατί όχι; Ενα πήγαινε-έλα φίλων * που πάνε γύρω γύρω όλοι στο τραπέζι για να μπορέσουν να φτιάξουν τη δική τους γέμιση σύμφωνα με το γούστο της στιγμής, μπερδεύονται με τους δίπλα, καμμιά φορά διεκδικούν ως και σθεναρά την τελευταία κουταλιά ξινής κρέμας και κάνουν κόντρες ποιος θα φτιάξει το πιο ψηλό βουναλάκι στο πιάτο του!
Είναι διασκεδαστικό (όπως θα έπρεπε να είναι το φαγητό ένα κυριακάτικο μεσημέρι που μοιραζόμαστε με δικούς μας ανθρώπους), οι διαφορετικές γεύσεις και συνδυασμοί κάνουν το τελικό αποτέλεσμα πιο ενδιαφέρον και τελικά όλοι τρώνε περισσότερο από όσο θα ήθελαν ή από όσο αντέχουν, οπότε έχετε έτοιμες τις σόδες μετά την τεκίλα και τα φρούτα και αφήστε το επιδόρπιο για κάποια άλλη στιγμή.
Ξεξινάμε με τα νάτσος, αν και καλό είναι να βγάλουμε όλα τα φαγητά μαζί στο τραπέζι, για να μην σπαταλούνται θερμίδες σε χαζομάρες. Θα μπορούσαμε να στρώσουμε πάνω σε νάτσος γλυκό τυρί τριμμένο, λίγη καυτερή σάλτσα, κάποια κομμένα jalapeños (μεξικάνικες καυτερές πιπεριές που πωλούνται σε βαζάκι) και να τα ζεστάνουμε για 1 λεπτό στα μικροκύματα, ίσως και λίγο γκουακαμόλε μετά, αλλά καλύτερα να το αποφύγουμε γιατί στο τέλος θα μας μείνουν τα υπόλοιπα φαγητά άθικτα.
Το γκουακαμόλε είναι στην ουσία λιωμένα αβοκάντος με λεμόνι. Τα υπόλοιπα υλικά είναι θέμα αυτοσχεδιασμού. Εγώ προτιμώ να κάνω ένα είδος σαλάτας γκουακαμόλε και όχι την σκέτη αλοιφή. Το πιο σημαντικό είναι να έχουν ωριμάσει καλά τα αβοκάντος, τα οποία φροντίζουμε να έχουμε αγοράσει τουλάχιστον μια εβδομάδα νωρίτερα αφού είναι σαν ξύλα και να παρακαλούμε να γίνουν στην ώρα τους! Κάποια στιγμή τα έβαλα σε γιάλινη πιατέλλα στο πάνω μέρος του ψυγείου και ωρίμασαν πολύ γρήγορα, μέσα σε 2 μέρες. Αναγκάστηκα να τα βάλω στο ψυγείο μέχρι να τα χρησιμοποιήσω. Η φίλη μου η Μαρία έδωσε την εξήγηση ότι "έγιναν" γιατί σε εκείνο το σημείο καταλήγει όλη η ζέστη της μηχανής του ψυγείου και μου φαίνεται μια λογική άποψη. Εχω ακούσει ότι και αν βάλουμε ένα μήλο δίπλα τους θα επιταχυνθεί η διαδικασία ωρίμανσης, αλλά δεν το έχω ποτέ δοκιμάσει.
Στη συγκεκριμένη σαλάτα γκουακαμόλε έχω λειώσει 7 αβοκάντος, 3-4 κουταλιές από ένα εξαιρετικό γιαούρτι που θα αναφερθώ αμέσως μετά, 4 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα, λίγο σκόρδο, μισή κόκκινη και μισή πράσινη πιπεριά, 1 ντομάτα ξεφλουδισμένη και κομμένη σε κύβους, ταμπάσκο, σκόνη κόλιανδρου, λεμονοχυμό (2 λεμόνια) και αλάτι. Αν είχα βρει και φρέσκο κόλιαντρο θα ταίριαζε πολύ. Αυτό το μείγμα το "ακούμπησα" σε ένα στρώμα από ψιλοκομμένο μαρούλι με άνιθο και φρέσκα κρεμμυδάκια. Χρειάστηκε να γίνει αγώνας για το ποιός θα φάει την τελευταία κουταλίτσα. Είχα υπολογίσει 1 αβοκάντο για τον καθένα, αλλά προφανώς δεν φτάνει, έχει πολύ "πέραση".Σε πολλές συνταγές -και στα ελληνικά- βλέπουμε να γίνεται αναφορά ξινής κρέμας, sour cream κλπ. Πολλές φορές έχουν αναφερθεί διάφορες πηγές για να βρούμε το σχετικό υλικό, ή άλλες εναλλακτικές προτάσεις όπως η σμετάνα που έχει το πολωνέζικο μπακάλικο στην Αρμοδίου και στην Αχαρνών. Για πρώτη φορά στα χρονικά μου σαν μαγείρισσα, θεωρώ ότι έκανα την τέλεια απομίμηση ξινής κρέμας χρησιμοποιώντας ένα καταπληκτικό γιαούρτι που κυκλοφορεί στα Carrefour.
Με χαμηλά λιπαρά, "ζουμερό" χωρίς να βγάζει υγρά, ελαφρύ στη γεύση αλλά όχι άνοστο, αφράτο, νόστιμο, τρώγεται σκέτο, σε γκρατέν και σίγουρα σε ό,τι χρειάζεται ξινή κρέμα. Χτύπησα μια μικρή κρέμα γάλακτος με χαμηλά λιπαρά, πρόσθεσα μισό κιλό από αυτό το επιδόρπιο γιαουρτιού που στα γαλλικά αναφέρεται σαν φρέσκο τυρί, χυμό από 1 λεμόνι (ίσως και περισσότερο, δεν θυμάμαι γιατί το δοκίμαζα), αλάτι, συνέχισα για λίγο το χτύπημα και βγήκε ένα απίστευτα αφράτο, λευκό ... χιόνι που ενθουσίασε τους πάντες. Εκεί να δείτε αγώνας για την τελευταία ... γλυψειά! Τελικά, τα πιο εύκολα είναι και τα πιο "πιασσάρικα" στα τραπέζια, εκ των υστέρων σκέφτηκα ότι έπρεπε να έχω ετοιμάσει μια σκάφη ξινής κρέμας, μια σκάφη γκουακαμόλε και να τελειώνω εκεί.
Απαραίτητο υλικό "βάση" για οτιδήποτε μεξικανοειδές φαγητό είναι ο πουρές μαύρων φασολιών. Τα οποία στάθηκε αδύνατο να βρω, παρότι έψαξα στο La Tienda στο Παγκράτι, στο Mega AB, στο Carrefour, στον Σκλαβενίτη, στο Παντοπωλείο Μεσογειακής Διατροφής και στον Κουκά στην Πατησίων. Η μόνη ελπίδα μου για το μέλλον είναι να μου φέρει ο Γιάννης από το προσεχές ταξίδι του στην Καστοριά! (Για ποιόν χτυπά η καμπάνα querido Μπάρμπα από την Κορώνη;) Αυτή τη φορά χρησιμοποίησα χάνδρες. Τις έβαλα για 1 1/2 μέρα στο νερό (κάτι προέκυψε και δεν μπόρεσα να τις βράσω στις 12 ώρες) και στη συνέχεια τις έβρασα στη χύτρα ταχύτητας μαζί με 3 κρεμμύδια ολόκληρα, 2 καρότα, 2 κλωνάρια σέλερι και 2 φύλλα δάφνης. Στα 20 λεπτά στράγγισα τα φασόλια κρατώντας το ζωμό για να κάνω τα υλικά πουρέ στην μουλινέττα, αφού αφαίρεσα τα φύλλα δάφνης. Χρειάζεται να είναι κάπως αραιό το μείγμα, διαφορετικά βγαίνει κάπως σβολιασμένος ο πουρές. Στο ίδιο σκεύος με λίγο ελαιόλαδο μαγείρεψα για λίγο τον πουρέ, προσθέτοντας 2 αποξηραμένες μικρές πιπερίτσες, πάπρικα, τσίλις, γαρύφαλλο και μπαχάρι σε σκόνη, αλατοπίπερο και κύμινο.
Αν τον ήθελα πιο γευστικό αλλά και πιο βαρύ, θα μπορουσα να έχω πρώτα σωτάρει κρεμμύδια και σκόρδα και αφού μαγειρευτούν τελείως να προσθέσω τον πουρέ και να μαγειρέψω για λίγο με το ελαιόλαδο.
Μία γέμιση με λαχανικά είναι απαραίτητη, ιδίως αν στην παρέα υπάρχουν κάποιοι που δεν ενθουσιάζονται με το κρέας. Η επιλογή υλικών ανάλογα με τα γούστα μας. Αυτή τη φορά σώταρα σε ελαιόλαδο μπόλικα χονδροκομμένα κρεμμύδια και μερικές σκελίδες σκόρδου (από τις οποίες αφαίρεσα την φύτρα) κα στη συνέχεια πρόσθεσα αρκετές κόκκινες και πράσινες πιπεριές κομμένες σε λωρίδες. Αφού μαλάκωσαν ελαφρά πρόσθεσα αρκετά φρέσκα μανιτάρια σε φετάκια, καλαμπόκι και κόκκινα φασόλια κονσέρβας, καθώς και έτοιμη σάλτσα ντομάτας σε γυάλινο βάζο (ντροπή μου, αλλά αφενός βιαζόμουν και αφετέρου επειδή ήταν και το τελευταίο πιάτο που ετοίμαζα, ένοιωθα πια κουρασμένη και χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση). Μου φάνηκε κάπως αδύναμη η γεύση και έτσι κατέληξα να προσθέσω λίγο ταμπάσκο και αρκετά jalapeños κομμένα σε ροδέλες (μοιάζουν στην όψη με τις ελιές σε ροδέλες και στα αγγουράκια τουρσί, αλλά προσοχή, είναι αρκετά καυτερές πιπεριές). Από μπαχαρικά και μυριστικά έβαλα θυμάρι, βασιλικό, μπόλικη πάπρικα καπνιστή, μοσχοκάρυδο, πέρι πέρι και αλάτι.
Προτίμησα να προσφέρω μια γέμιση με απαλή γεύση, για να μην είναι όλα τα φαγητά "τούρμπο" από τα πολλά μπαχαρικά, μυριστικά και τις καυτερές γεύσεις. Το κοτόπουλο ήταν το καλύτερο υλικό, 1400 γρ.στήθος φιλέτο Μιμίκος. Το άφησα για λίγες ώρες να μαριναριστεί σε γάλα, ανακατεμένο με ελαιόλαδο και αρκετή ψιλοκομμένη ρίζα τζίντζερ. (Ταυτόχρονα έφτιαξα και ένα δυναμωτικό ρόφημα με ένα μεγαλούτσικο κομμάτι ψιλοκομμένου τζίντζερ και μελιού, που αφενός με ζέστανε και αφετέρου λειτούργησε σαν ένεση ενέργειας. Πρόσθεσα -για να μην πάει και χαμένο- ένα φακελάκι της Wittard ρόφημα με τζίντζερ κλπ που μου έφεραν από την Σκωτία πριν λίγες μέρες και προέκυψε παντελώς άχρωμο και άοσμο, μια γευστική και μυριστική απογοήτευση!)
Σώταρα το κοτόπουλο κομμένο σε μικρά κομμάτια και αφού πήρε χρώμα πρόσθεσα 4 χονδροκομμένα κρεμμύδια. Εσβησα με λευκό κρασί και worcestershire sauce και πρόσθεσα 4 κόκκινες πιπεριές κομμένες σε τετράγωνα σχήματα. Εριξα λίγο ακόμα φρέσκο τζίντζερ, πάπρικα, αλατοπίπερο και ρίγανη. Οταν ήταν έτοιμο, μετά από 40 λεπτά αν θυμάμαι καλά, ανακάτεψα σε μισό φλυτζάνι γάλα 2 κουταλάκια γλυκού κορνφλάουρ και τα έριξα στο κοτόπουλο αφού χαμήλωσα πολύ τη φωτιά, καθώς και αρκετά flaked αμύγδαλα. Ανακάτεψα για 3-4 λεπτά και έτοιμο το κοτόπουλο.
Η τελευταία γέμιση έπρεπε να ταιριάζει κάπως στα μεξικάνικα στάνταρτς που έχουμε στο μυαλό μας, δηλαδή κρέας και τσίλις! Κιμάς μοσχαρίσιος λοιπόν, γύρω στα 1200 γρ., τον οποίο σώταρα σε ελαιόλαδο και -ναι, το ομολογώ!- λίγο βούτυρο φρέσκο για την μυρωδιά. Μόλις πήρε χρώμα, πρόσθεσα 3 χονδροκομμένα κρεμμύδια και 3 σκελίδες σκόρδο από όπου είχα αφαιρέσει τη φύτρα. Εσβησα με τεκίλα, πίνοντας και 2-3 σφηνάκια για να μπω στο κλίμα και να μου έρθει πιο εύκολα η μαγειρική έμπνευση. Στη συνέχεια πρόσθεσα ψιλοκομμένα ντοματάκια κονσέρβας και 1 πελτέ στην συσκευασία μίνι πυραμίδας. Εβαλα ψιλοκομμένο σέλερι, 2-3 καυτερές πιπεριές, ταμπάσκο, κόλιανδρο, κύμινο, ελάχιστη κανέλλα, μπαχάρι και αλατοπίπερο και λίγη ζάχαρη. Λίγο ξύδι βαλσαμικό και προς το τέλος πολύ ψιλοκομμένο μαϊντανό. Το μαγείρεψα σε χαμηλή φωτιά για μια ώρα στο περίπου. Μου φάνηκε όχι αρκετά καυτερό, οπότε πρόσθεσα στο τέλος και τσίλις. Οταν το έβγαλα από τη φωτιά το φοβηθήκαμε ότι θα έβγαινε πολύ καυτερό, αλλά μέχρι την επομένη που το σέρβιρα είχε καλμάρει η πιπεράδα του.
Σέρβιρα τις γεμίσεις με μπόλικες τορτίγιας (προτίμησα 2 διαφορετικές μάρκες και μεγέθη, για να έχουμε δυνατότητα επιλογής) και τάκος. Τις τορτίγιας πριν κάτσουμε στο τραπέζι τις ζέστανα (αφού τις κάλυψα με το ειδικό σκέπαστρο) για 1 1/2 λεπτό στα μικροκύματα και τις ακούμπησα σε πιάτο που είχα βρέξει με καυτό νερό, για να διατηρήσουν για λίγο μια θερμότητα.
Μαζί με τα διάφορα σέρβιρα και κάποιες έτοιμες σάλτσε, τα υπόλοιπα jalapeños, καθώς βέβαια και τα 2 είδη ταμπάσκο που κυκλοφορούν στην αγορά, αλλά τελικά τις έτοιμες σάλτσες ούτε που τις ανοίξαμε.
Χρησιμοποιήσαμε όλοι μπόλικο τριμμένο τυρί (γκούντα μαζί με ρεγκάτο). Αφού απλώναμε τον πουρέ φασολιού στην τορτίγια, στη συνέχεια προχωρούσαμε στη γέμιση της αρεσκείας μας, από πάνω μαρούλι με φρέσκα κρεμμυδάκια και άνιθο, στη συνέχεια τυρί και τέλος γκουακαμόλε ή/και ξινή κρέμα. Κάποιοι αρχικά προσπάθησαν να τυλίξουν τις τορτίγιας σαν σουβλάκια αλλά επέμεινα να δοκιμάσουν την "ξαπλωτή" λύση, που παίρνει μεγαλύτερη ποσότητα γέμισης και κόβεται και τρώγεται με το μαχαιροπήρουνο, χωρίς να πασαλείβεται κανείς με τα διάφορα ζουμιά που τρέχουν από τα μεξικάνικα σουβλάκια, ειδικά όταν είναι γεμισμένα με ελληνική απλοχεριά! Το καλύτερο θα ήταν να είχα τηγανίσει και κάποιες τορτίγιας ώστε να έχουμε τοστάδας, αλλά με το τηγάνι δεν τα πήγα ποτέ καλά και εξάλλου είπαμε, το θέμα είναι να ευχαριστηθεί και η μαγείρισσα και να μην μυρίζει Chanel τηγανέλ Νο 5.
Μια σαλάτα με διάφορα λαχανικά, φλούδες παρμεζάνας, φυστίκια αιγίνης, ξύδι βαλσαμικό, ελαιόλαδο, μέλι και λίγους κόκκους κόλιανδρους συνόδευσε το μεξικάνικου τύπου γεύμα μας, με διακοσμητική πινελιά του άνδρα του σπιτιού, που επέμεινε να βάλουμε τα ντοματάκια με τα κοτσάνια τους και όλοι στη συνέχεια παραπονιόμασταν για την αυθαιρεσία του καλλιτέχνη όταν προσπαθούσαμε να τα καθαρίσουμε.
* Επιβάλλεται οι συμμετέχοντες στο τραπέζι με μεξικάνικες πινελιές να γνωρίζονται χρόνια και να νοιώθουν άνετα μεταξύ τους, καθώς και να μην είναι πολύ παραδοσιακοί με την "ελληνική έννοια" στο φαγητό τους. Αν υπάρχει και κάποιος που να γνωρίζει ισπανικά, ιδανική μουσική συνοδεία είναι το βαρύ πυροβολικό της canción ranchera που πρέπει όμως να μεταφράζεται ταυτόχρονα, γιατί όλη η ουσία βρίσκεται στους απίστευτους στίχους! Εννοείται ότι οι ανήλικοι πρέπει να απομακρύνονται από το τραπέζι την ώρα της μετάφρασης...

Paquita La Del Barrio - Tres Veces Te Engañé

Tres veces te engañé
tres veces te engañé
la primera por coraje
la segunda por capricho
la tercera por placer.
Tres veces te engañé
tres veces te engañé
y después de esas tres veces
no quiero volverte a ver.
¿Me estás oyendo inútil?
Bueno para nada, pa'puras vergüenzas.

(Τρεις φορές σε ξεγέλασα -κεράτωσα εννοεί προφανώς-
τρεις φορές σε ξεγέλασα
την πρώτη από θάρρος
την δεύτερη από καπρίτσιο
την τρίτη γιατί έτσι γούσταρα.
Τρεις φορές σε ξεγέλασα
τριες φορές σε ξεγέλασα
και μετά από αυτές τις τρεις φορές
δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ.
Με ακούς άχρηστε;
Που είσαι άξιος για το τίποτα, μόνο για καθαρές ξεδαντροπιές.)

Για το τέλος αφήσαμε μια ήπια γλυκούτσικια tequila mixta, την Extra Gold Sauza, που σύμφωνα με τους μεξικανικούς νόμους έχει περιεκτικότητα μπλε αγαύης 51% το λιγότερο. Ταίριαξε υπέροχα με λεπτές φέτες πορτοκαλιού, πασπαλισμένες με κανέλλα, αλλά και με κομμάτια μαύρης σοκολάτας. Και μην βλέπετε τις μεξικάνικες τελενοβέλλας... η τεκίλα δεν πρέπει να κατεβαίνει στο λαρύγγι μια κι έξω. Πρέπει να την αφήνουμε για λίγο στο στόμα, να την γευόμαστε, να την μυρίζουμε, να την αφήνουμε να μας κερδίσει με την ζεστή δυνατή γεύση της, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε και τελείωμα καραμέλλας.

Το πιο κατάλληλο "κλείσιμο" τί άλλο θα μπορούσε να είναι;

México lindo y querido

"Παραδοσιακό" (τί σημαίνει άραγε αυτή η λέξη;) αγαπημένο τραγούδι από τους αξέχαστους Jorge Negrete και Pedro Infante που οι στίχοι στο ρεφραίν πάνε κάπως έτσι:
Μεξικό όμορφο και αγαπημένο αν πεθάνω μακρυά από σένα, ας πουν ότι κοιμάμαι και ας με φέρουν εδώ!

27 comments:

elie said...

Κι άλλο ποστ υπερ-παραγωγή! Πολύ ωραίες ιδέες Juanita.

Penelope said...

Με το που διάβασα τον τίτλο...αναγνώρισα και τον συγγραφέα του best seller.
Δεν φαντάζομαι να έφαγε και το βαφτιστήρι μεξικάνικο; :-))

Juanita La Quejica said...

ΧΑΧΑ, καλά λες Elie, 2 μέρες χρειάστηκα για να τα καταγράψω όλα. Λείπει ένα μόλε, αλλά δύσκολο να βρω τα 3 είδη πιπεριών.

Πηνελόπη, αν δεν απαγορεύονταν το αλάτι, ακόμα θα έτρωγε ο πιτσιρίκος. Του κακοφάνηκε πολύ που τον περιορίσαμε σε 2-3 δοκιμές και που μετά έπρεπε να περιοριστεί στο άνοστο βραστό κοτόπουλο και στα μπιζέλια του.

KitsosMitsos said...

Δεν φαίνονται και τόσο δύσκολα!

Rena said...

Ωραία τα Κυριακάτικα τραπέζια. Ειδικά αν έχουν οργανωθεί με τόση φροντίδα. Πολύ κατατοπιστικό ποστ Juanita.

άλλη Αγγελική said...

Ναι! Ναι! Υπερπαραγωγή!
Και τι ωραία χρώματα στη σαλάτα και στη γέμιση λαχανικών! Κρατάω και την "απομίμηση sour cream".
(με πρόλαβες - ετοίμαζα ποστ για chili con carne :)

Juanita La Quejica said...

KitsosMitsos, πανεύκολα είναι, αρκεί να έχεις μαζέψει τα απαραίτητα υλικά. Και πολύ δύσκολα μπορεί να αποτύχει κανείς.
Εχεις δίκιο Ρένα, χρειάζεται λίγη οργάνωση και τα υπόλοιπα γίνονται με μεγάλη ευκολία.
Αλλη Αγγελική, ωραιότατα, περιμένω την συνταγή σου, έχω κοντά 10 χρόνια να φτιάξω chili con carne, ευκαιρία να μας το θυμίσεις! Οταν είσαι Αθήνα, δοκίμασε το γιαούρτι που σας αναφέρω, είναι καταπληκτικό.

Vana said...

Juanita μπράβο, εντυπωσιακό!

άλλη Αγγελική said...

Η συνταγή μου για chili con carne μοιάζει με τη γέμισή σου με κιμά, Χουανίτα. Έχει επιπλέον φασόλια κόκκινα, πιπεριές, ρίγανη και δεν έχει σέλερυ, κανελογαρύφαλα, μπαχάρι, ξύδι, τεκίλα.
Λέω να την αφήσω για αργότερα λοιπόν.

Juanita La Quejica said...

Vana, σε ευχαριστώ.
Αγγελική, ερώτηση τότε: τα φασόλια πότε τα βάζουμε; Από την αρχή με τον κιμά ή προς το τέλος; Αυτό δεν θυμάμαι...

άλλη Αγγελική said...

Juanita, χρησιμοποιώ κόκκινα φασόλια ήδη βρασμένα (μια και καμιά φορά χρειάζονατι πολύ βράσιμο) ή κονσέρβας (τα 2α είναι ωραιότερα εμφανισιακά), οπότε τα βάζω προς το τέλος.

NASSOS said...

καλά...αργείς μέν αλλά γράφεις λέμε τώρα..ναί?? Απλά, ωραία, και στο τέλειωμα τι άλλο?? ΤΕΚΙΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Βέβαια εσύ έχεις την ασυλία και μπορείς να γράφεις οσα κατεβατά γουστάρεις, χωρίς το φόβο να σε κάνουνε ρόμπα δημόσια.

Ετοιμάζω και εγώ κάτι ...σύντομο με αβοκάντο για το HFL, που πραγματικά ούτε πειρουνιά δεν μένει..

Nena said...

Το "Όσα παίρνει ο άνεμος" δεν είναι τίποτα μπροστά σ αυτή την εκπληκτική ανάρτηση. Μου αρέσει πολύ το είδος του φαγητού. Την τελευταία φορά που το έκανα, πριν 7 χρόνια σχεδόν, μου βγήκε απ τη μύτη... Να δω πότε θα το ξαναποφασίσω. Είναι εύκολο στην παρασκευή, αρκεί να μαζέψεις όλα τα υλικά. Τα φασόλια που λέει η άλλη Α. του πάνε πολύ και βάλε κονσέρβας ωραιότατα.

Juanita La Quejica said...

Thanks Αγγελική! Εγώ έβαζα κονσέρβας αλλά μάλλον τα έβαζα στην αρχή και γινόντουσαν πουρές, με αποτέλεσμα να διαμαρτύρεται ο αδερφός μου ότι δεν το πετύχαινα, επειδή έχει έναν κολλητό που έζησε πολλά χρόνια στην Αμερική και του το φτιάχνει προφανώς καλύτερα από εμένα.
Νάσσο, ΧΑΧΑ! Βρε συ, σημασία έχει αυτό που φτιάχνουμε και περιγράφουμε να έχει ικανοποιήσει πρώτα απ όλα εμάς και στη συνέχεια εκείνους που το μοιράστηκαν μαζί μας. Σαφώς και το κάθε φαγητό έχει και το αντίστοιχο "κοινό" του. Δηλαδή στα πεθερικά μου δεν θα έφτιαχνα για παράδειγμα μεξικάνικο. Λάθος! Στην πεθερά μου ναι, βεβαίως, έχει πολύ ανοιχτά μυαλά στο φαγητό. Στον πεθερό μου όμως μόνο αρνάκι στο φούρνο και σαλάτα μαρούλι χωρίς αγγούρι!
Δώσε συνταγή για αβοκάντο! Μου αρέσει πολύ, αν και παχυντικό το ατιμούτσικο!

Juanita La Quejica said...

Νενάκι μαζί γράφαμε! Σκεφτόμουν ότι αν σας το έφτιαχνα, θα υπήρχε η γέμιση με τα λαχανικά για τον Νίκο, καθώς και το γκουακαμόλε βέβαια. Δεν έχω δοκιμάσει να φτιάξω μια γέμιση με γαρίδες. Να ταιριάζει άραγε; Φλαμπαρισμένες με τεκίλα;

Καλλη said...

Πωπω τι μεξικανική φιέστα είναι αυτή! Συγχαρητήρια, εξαιρετικά όλα, αλλά ιδιαίτερα με ενθουσίασαν το αβοκάντο (την επόμενη φορά βάλε και καλαμπόκι, πάνε πολύ αυτά τα δύο) και τα λαχανικά. Τα οποία τα λένε τσίλι στην Αγγλία, είναι πολύ δημοφιλή ιδίως για χορτοφάγους.

Ερώτηση: με τα χαλαπένιος δεν φωνάξατε πυροσβεστική;

Πολύ μου άρεσε ως στυλ τραπεζώματος όλο αυτό.

Εγώ περιμένω και οδηγίες για μπουρίτος, τάκος, κεσαντίγιας και εντσιλάδας, για να ολοκληρωθεί το μάθημα μεξικάνικης κουζίνας!

cook said...

αγαπητη μου jua..
πολυ δυσκολο να τα κανω εγω ολ'αυτα,αλλα και τι δε θα εδινα για να ήμουν στους καλεσμενους σου :)

NASSOS said...

cook....σε βρίσκω πολύ ανεβασμένο άτομο λέμε. Κάτι μου λέει οτι σπάνια μαγειρεύεις, αλλά τρώς καλά !!

Σοφία Ζ. said...

Όταν έχω κέφι, διοργανώνω βραδιές για φίλους με ονομασία, ανάλογα με το μενού που επιλέγω. Έχω κλιπάρει αρκετές συνταγές σου Juanita και πολύ σύντομα μου φαίνεται ότι θα κάνω τραπέζι a la Jua.

cook said...

@nassos
και μαγειρευω και τρωω καλα :)...για του λογου το αληθες περνα απο το μπλογκ να σε τραταρουμε κατιτις :)

NASSOS said...

Σούρχομαι πατημένος λέμε ...ναί??

NASSOS said...

Ρε cook the book γιατί το κουτσούρεψες και δεν σε αναγνωρίζει το λαγωνικό μου? Τι όμορφα!!! Αν δεν ήμουν κολημένος με τα παιδιά εδώ, θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί....

heart n soul said...

ξελιγώθηκα η πτωχή αγγλίς! θαύμα τραπέζι Χουά:)

Juanita La Quejica said...

Κάλλη, σε ευχαριστώ dear! Για σένα θα δοκιμάσω και το μόλε την επόμενη φορά! Σοβαρά τσίλι τα λένε; Δεν το ήξερα. Ωραία ιδέα τα καλαμπόκια, θα τα προσθέσω την επόμενη φορά. Τα χαλαπένιος έχεις δίκιο... κανείς δεν πλησίασε το βάζο για έξτρα γεύση, χαχα! Στα λαχανικά δεν είχα βάλει πολλά, οπότε δεν υπήρχε πρόβλημα.

Cook, μένουμε και μακρυά δυστυχώς... πάντως με τόσα καλούδια -πολύ πιο δύσκολα από απλές γεμίσεις- που φτιάχνεις και μας "σερβίρεις" στο μπλογκ σου, είναι παιχνιδάκι για σένα αν το θελήσεις.

NASSOS, έχεις δει το μπλογκ της; Χρυσή μαγείρισσα είναι!

Σοφία Ζ., όταν το φτιάξεις με το καλό, περιμένω εντυπώσεις. Καλή Επιτυχία!

Heart, χαχα! Εσείς εκεί τα βρίσκετε αυτά σε πολύ καλές τιμές στα μαγαζιά, δεν είναι φαγητό πολυτελείας στην χρέωση, όπως σε εμάς εδώ τους "πλούσιους"! Για να φάμε ένα συμπαθητικό μόλε πριν 1 χρόνο μας είχε κοστίσει ο κούκος αηδόνι, πριν 2 μήνες πάλι στο πιο παλιό μεξικάνικο ήταν κοροϊδία το όλο θέμα, οπότε και εγώ αποφάσισα να αναλάβω δράση και να μην μου τα τρώνε τζάμπα οι διάφοροι κακοί επαγγελματίες. Θα συνεχίσω και με άλλα πιάτα πιο περίπλοκα και σε καλώ όταν βρεθείς στην Ελλάδα να έρθεις να τα δοκιμάσουμε παρέα.

cook said...

jua μου
πολύ σας ευχαριστώ :)
@νασσος
καταλαβαίνω!...ποσταρεις εδώ ?

gematoula said...

Ηθελα να ρωτήσω, αν με το λεμόνι κόβει η souρ cream κι αν οχι, πως να την κανω, με τη σειρά δηλ την αναμιξη υλικων για να πετυχει; Πρεπει να την αφησω ωρες εκτος ψυγειου; ΔΙοτι διαβασα πολλες συνταγες κ εχω μπερδευτει.

EΠίσης, αν βαλουμε ανηθο δεν θα εχει ωραία γεύση;

Εφτιαξα κάτι πρόχειρο με ligth Κρέμα γαλακτος και Light γιαούρτι και ανηθο, αλλα βγηκε ρευστη ισως γιατι ηταν ρευστη η κρεμα.Μετά έριξε μεσα τονο αφού του ειχα βαλει λεμόνι, γιατι φοβομουν να ριξω λεμονι στην κρεμα μην κοψει και ολο το μιγμα το εβαλα σε 2 φετες του τοστ μαζι με φετούλες αγγούρι.

Πολυ δροσιστικο και υγιεινο πιστευω.Εχει πολλες θερμιδες μια light sour cream πιστευετε;

Juanita La Quejica said...

Δεν κόβει με το λεμόνι. Αν βάλεις άνιθο, δεν θα είναι sour cream, το άρωμα του άνιθου μπορεί να σου υπερκαλύψει τις γεύσεις που θες να τονίσεις. Ακολούθησε αν θες την σειρά όπως τα περιγράφω. Δεν έχει τύχει να μου κόψει ποτέ μέχρι τώρα και κρατά 2 μέρες στο ψυγείο, αν μείνει βέβαια! Μέχρι να την καταναλώσεις, την διατηρείς στο ψυγείο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...